Log in Sign up
Sales Line tel:(01689) 848 211 - Email Sales info@tgood.co.uk - Office Hours - 8am - 5pm Monday -Friday

Page 1

Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Sed quod proximum fuit non vidit. Mihi quidem Homerus huius modi quiddam vidisse videatur in iis, quae de Sirenum cantibus finxerit. Tum ille: Tu autem cum ipse tantum librorum habeas, quos hic tandem requiris? Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas; Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Non semper, inquam; Pauca mutat vel plura sane; Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat.

Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non risu potius quam oratione eiciendum?

Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere? Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? His enim rebus detractis negat se reperire in asotorum vita quod reprehendat. Equidem e Cn. Inde igitur, inquit, ordiendum est.

Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt.

Proclivi currit oratio. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti.

Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Ac ne plura complectar-sunt enim innumerabilia-, bene laudata virtus voluptatis aditus intercludat necesse est. Quonam, inquit, modo? Si enim ad populum me vocas, eum. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia; Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Aliena dixit in physicis nec ea ipsa, quae tibi probarentur; Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis.

Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Duo Reges: constructio interrete. Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Quamquam id quidem, infinitum est in hac urbe; Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Quare conare, quaeso. Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod.

Nescio quo modo praetervolavit oratio.

Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Nec vero hoc oratione solum, sed multo magis vita et factis et moribus comprobavit. Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum. Restant Stoici, qui cum a Peripateticis et Academicis omnia transtulissent, nominibus aliis easdem res secuti sunt. Non est igitur voluptas bonum.

Nunc vero a primo quidem mirabiliter occulta natura est nec perspici nec cognosci potest. Duo enim genera quae erant, fecit tria. Beatus sibi videtur esse moriens. Beatus sibi videtur esse moriens. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Optime, inquam.

Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.

Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti.

Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Sed fortuna fortis; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don. An nisi populari fama? An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Non semper, inquam;

Tubulo putas dicere? Quid est igitur, cur ita semper deum appellet Epicurus beatum et aeternum? Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere? Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus; Sed quod proximum fuit non vidit. Illa tamen simplicia, vestra versuta. Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Hic nihil fuit, quod quaereremus.

Illud non continuo, ut aeque incontentae. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus; Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur.

Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur.

Dici enim nihil potest verius. Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Hoc non est positum in nostra actione.

Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Quis enim est, qui non videat haec esse in natura rerum tria? Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Quis enim potest ea, quae probabilia videantur ei, non probare? Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane.

Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius.

In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt.

Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Bonum incolumis acies: misera caecitas. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo. Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Sed tempus est, si videtur, et recta quidem ad me.

Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis.

Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Suo enim quisque studio maxime ducitur. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Nonne igitur tibi videntur, inquit, mala? Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit.

Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius?

Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed quid sentiat, non videtis. Itaque dicunt nec dubitant: mihi sic usus est, tibi ut opus est facto, fac. Totum genus hoc Zeno et qui ab eo sunt aut non potuerunt aut noluerunt, certe reliquerunt.